پـشت پـنـجـره

هــی پـشـت  پـنـجــره می آیـم  

شـایـد ، نـشــانـی از تـــو بـجــویــم

هــی پـشت پنجـــره می آیم  

شاید ، شـمـیـم  پـیـرهـنـت را

کالسـکـه ی نـســیــم ، فـرو آرد ...

چشم من بیا منو یاری بکن 
گونه هام خشکیده شد کاری بکن 

غیر گریه مگه کاری میشه کرد 
کاری از ما نمیاد زاری بکن 

اونکه رفته دیگه هیچوقت نمیاد 
تا قیامت دل من گریه میخواد 

هرچی دریا رو زمین داره خدا 
با تموم ابرای آسمونا 

کاشکی میداد همه رو به چشم من 
تا چشام به حال من گریه کنن 

اونکه رفته دیگه هیچوقت نمیاد 
تا قیامت دل من گریه میخواد 

قصه ی گذشته های خوب من 
خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن 

حالا باید سر رو زانوم بذارم 
تاقیامت اشک حسرت ببارم
 
دل هیشکی مث من غم نداره 
مثل من غربت و ماتم نداره 

حالا که گریه دوای دردمه 
چرا چشمام اشکشو کم میاره 

همه جا رنگه سیاهه ماتمه 
فرصت موندنمون خیلی کمه 

اونکه رفته دیگه هیچوقت نمیاد 
تا قیامت دل من گریه میخواد 

سلام. حال همه ی ما خوب است.

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور

که مردم به آن شادمانی بی سبب میگویند.


با این همه عمری اگر باقی بود٬

طوری از کنار زندگی میگذرم که نه زانوی آهوی بی جفت بلرزد

و نه این دل ناماندگار بی درمان...


تا یادم نرفته است بنویسم حوالی خوابهای ما سال پربارانی بود

میدانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه ی باز نیامدن است

اما تو لااقل حتی هر وهله، گاهی، هر از گاهی

ببین انعکاس تبسم رویا شبیه شمایل شقایق نیست؟


راستی خبرت بدهم خواب دیده ام

خانه ای خریده ام

بی پرده، بی پنجره، بی در، بی دیوار...

هی بخند


بی پرده بگویمت

چیزی نمانده است من چهل ساله خواهم شد

فردا را به فال نیک خواهم گرفت.

دارد همین لحظه یک فوج کبوتر سفید از فراز کوچه ما میگذرد

باد بوی نامهای کسان من میدهد.

یادت می آید رفته بودی خبر از آرامش آسمان بیاوری؟


نه ری را جان!

نامه ام باید کوتاه باشد، ساده باشد،

بی حرفی از ابهام و آینه،

از نو برایت مینویسم:


حال همه ی ما خوب است،

اما تو باور نکن!

"سید علی صالحی"

 قایقی خواهم ساخت
خواهم انداخت به آب
دور خواهم شد از این خاك غریب
كه در آن هیچ كسی نیست كه دربیشه عشق
قهرمانان را بیدار كند

قایق از تور تهی
و دل از آرزوی مروارید
همچنان خواهم راند
نه به آبی ها دل خواهم بست
نه به دریا پریانی كه سر از آب بدر می آرند
و در آن تابش تنهایی ماهی گیران
می فشانند فسون از سر گیسوهاشان
همچنان خواهم راند
همچنان خواهم خواند
دور باید شد دور
مرد آن شهر اساطیر نداشت
زن آن شهر به سرشاری یك خوشه انگور نبود
هیچ آینه تالاری سرخوشی ها را تكرار نكرد
چاله آبی حتی مشعلی را ننمود
دور باید شد دور
شب سرودش را خواند
نوبت پنجره هاست
همچنان خواهم خواند
همچنان خواهم راند

پشت دریا ها شهری است
كه در آن پنجره ها رو به تجلی باز است
بام ها جای كبوترهایی است كه به فواره هوش بشری می نگرند
دست هر كودك ده ساله شهر شاخه معرفتی است
مردم شهر به یك چینه چنان می نگرند
كه به یك شعله به یك خواب لطیف
خاك موسیقی احساس ترا می شنود
و صدای پر مرغان اساطیر می آید در باد

پشت دریاها شهری است
كه در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است
شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند
پشت دریا ها شهری است
قایقی باید ساخت

سهراب سپهری

من زنده بودم اما انگار مرده بودم
از بس كه روزها را با شب شمرده بودم

یك عمر دور و تنها، تنها بجرم این كه
او سرسپرده می خواست ، من دل سپرده بودم

یك عمر می شد آری در ذره ای بگنجم
از بس كه خویشتن را در خود فشرده بودم

در آن هوای دلگیر وقتی غروب می شد
گویی بجای خورشید من زخم خورده بودم

وقتی غروب می شد وقتی غروب می شد
كاش آن غروب ها را از یاد برده بودم

محمد علی بهمنی

ای عزیز
سری که درو سجود نیست، سفچه به ازو
و دستی که درو جود نیست، کفچه به ازو

الهی!
چون همه آن کنی که خواهی، از این مفلس بیچاره چه خواهی؟

الهی!
یافت تو آرزوی ما است، دریافت تو نه به بازوی ما است.

الهی!
همه از تو ترسند و من از خود.
از تو همه نیکی دیده ام و از خویش همه بد.

خواجه عبدالله انصاری

برسان باده که غم روی نمود ای ساقی
این شبیخون بلا باز چه بود ای ساقی

حالیا عکس دل ما است در آیینه‌ی جام
تا چه رنگ آورد این چرخ کبود ای ساقی

دیدی آن یار که بستیم صد امید در او
چون به خون دل ما دست گشود ای ساقی

تیره شد آتش یزدانی ما از دم دیو
گرچه در چشم خود انداخته دود ای ساقی

تشنهی خون زمین است فلک، واین مه نو
کهنه داسی است که بس کشته درود ای ساقی

منتی نیست اگر روز و شبی بیشم داد
چه ازو کاست و بر من چه فزود ای ساقی

بس که شستیم به خوناب جگر جامهی جان
نه از او تار به جا ماند و نه پود ای ساقی

حق به دست دل من بود که در معبد عشق
سر به غیر تو نیاورد فرود ای ساقی

این لب و جام پی گردش می ساختهاند
ورنه بی می و لب جام چه سود ای ساقی

در فروبند که چون «سایه» در این خلوت غم
با کسم نیست سر گفت و شنود ای ساقی

هوشنگ ابتهاج

گفته بودم که به شب

سفری خواهیم کرد

سفری تا خود دنیای خیال

سفری پر زگل خاطره ها

سفری دور ز ِ هَر رنجیدن

من چه شبها که تو را

با امید سفری شورانگیز

بر سریری پُر ِ گلهای سپید

بر سریری پُر ِ عطر گل یاس

تا همان باغچه نورانی

تا همان دشت سپید روشن

تا همان آبی آرام و زلال

به چه نازی بردم!

و توآرام به من خندیدی

و به گوشم گفتی

راز آن یک گل یاس

راز پرواز ِ خوش پروانه

راز دیدار شبی مهتابی

الفباى درد از لبم مى تراود
نه شبنم، كه خون از شبم مى تراود

سه حرف است مضمون سى پاره دل
الف. لام. میم. از لبم مى تراود

چنان گرم هذیان عشقم كه آتش
به جاى عرق از تبم مى تراود

ز دل بر لبم تا دعایى برآید
اجابت ز هر یاربم مى تراود

زدین ریا بى نیازم، بنازم
به كفرى كه از مذهبم مى تراود

قیصر امین پور

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم 

با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم

اندوه من انبوه تر از دامن الوند

بشکوه تر از کوه دماوند غرورم

یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است

تنها سر مویی ز سر موی تو دورم

ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش

تو قاف قرار من و من عین عبورم

بگذار به بالای بلند تو ببالم

کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم

قیصر امین پور

شهریار

تو چه موجود خدایی، تو چه دردی چه دوایی
که همه آیت عشقی که همه لطف و عطایی

مگر از قوم بهشتی، مگر از شهر حوایی
که سراپای عزیزی که مراد دل مایی

نه که معبود زمینی، نه که آرایشی عرشی
که در الفاظ نگنجی، که در اندیشه نیایی

دو جهان رحمت عرشی، دو جهان بخت بلندی
دو جهان نور و نوازش، دو جهان شهد و شفایی

همه قدسیت کعبه، همه اعجاز و پیامی
تو مسیحی، تو کلیمی، تو محمد، تو خدایی

به مثل خانه ای شعری به مثل تنگ شرابی
که به جان و دل عاصی، نه بمانی نه برایی

عاصی

به بهانه میلاد امام زمان عج

طلوع می‌کند آن آفتاب پنهانی

ز سمت مشرق جغرافیای عرفانی

دوباره پلک دلم می‌پرد، نشانة چیست؟

شنیده‌ام که می‌اید کسی به مهمانی

کسی که سبزتر است از هزار بار بهار

کسی، شگفت کسی، آن چنان که می‌دانی

کسی که نقطة آغاز هرچه پرواز است

تویی که در سفر عشق خطّ پایانی

تویی بهانة آن ابرها که می‌گریند

بیا که صاف شود، این هوای بارانی

تو از حوالی اقلیم هرکجا آباد

بیا که می‌رود این شهر رو به ویرانی

کنار نام تو لنگر گرفت کشتی عشق

بیا که یاد تو آرامشی است طوفانی

8 تصویر

• نام آهنگ :تنها منشین
• نام آلبوم : یاد استاد
• خواننده :‌علیرضا افتخاری

آمد آمد با دلجویی گفتا با من
تنها منشین - برخیز و ببین - گلهای خندان صحرایی را
از صحرا دریاب این زیبایی را
با گوشه گرفتن درمان نشود غم
برخیز و بپا کن شوری تو به عالم
تو که عزلت گزیده ای
غم دنیا کشیده ای
ز طبیعت چه دیده ای تو
تو که غمگین نشسته ای
زجهان دل گسسته ای
به چه مقصد رسیده ای تو
آمد آمد با دلجویی گفتا با من
تنها منشین - برخیز و ببین - گلهای خندان صحرایی را
از صحرا دریاب این زیبایی را
زین همه طراوت از چه رو نهان کنی
شِکوه تا به کی ز جور این و آن کنی
دل غمین به گوشه ای چرا نشسته ای
جان من مگر تو عمر جاودان کنی
تا کی تو چنین باشی
عمری دل غمین باشی
گلگشتِ چمن بهتره
یا گوشه نشین باشی
تا کی باید باشی
افسرده در بند دنیا
خندان رو شو چون گل
تا بینی لبخند دنیا
آمد آمد با دلجویی گفتا با من
تنها منشین - برخیز و ببین - گلهای خندان صحرایی را
از صحرا دریاب این زیبایی را

از اینجا بشنوید یا دانلود كنید

از اینجا بشنوید